Nieuws uit Korea

Arianne van Wingerden is al 36 jaar (sinds mei 1982) als zendeling werkzaam in Zuid–Korea in het verzorgingscentrum voor wezen en gehandicapten kinderen met de naam “Good Samaritan Rehabilitation Center”.


Deze zorginstelling neemt de zorg op zich van wezen en gehandicapte kinderen. In het verleden was de zorg voor gehandicapte kinderen een ondergeschoven post in de Zuid-Koreaanse samenleving. Maar allengs is het uitgegroeid tot een zeer professionele organisatie.
Arianne houdt zich bezig met christelijke kinderdiensten, en is behulpzaam bij de begeleiding tijdens activiteiten met deze kinderen. Verder vervult ze spreekbeurten bij de Hanbit Internationale Christian Fellowschip.In het verleden was zij tevens betrokken, en had een belangrijke rol in de zoektocht van Nederlandse adoptiekinderen die op zoek waren naar hun biologische ouders in Zuid-Korea. Arianne spreekt zowel Nederlands, Engels als Koreaans vloeiend. In deze functie heeft ze ook connecties met de Nederlandse Ambassade in Zuid-Korea.
Arianne is nog een zendeling van de oude stempel, ze leeft eenvoudig en dicht bij God. Ze vraagt (bidt) tot God voor al haar levensvragen en levenskwesties, en is zeer toegewijd.
Hieronder volgt haar laatste nieuwsbrief over het 60 jarig jubileum van het Good Samaritan Rehabiliation Center.

Geliefde sponsors,
Vorige week was ik nog in Holland, was daar voor familie omstandigheden.
Eind juni mochten we hier in Korea het 60 jarig bestaan van het “Good Samaritan Rehabilitation Center”, oftewel: “Hong Ik Jae Hwal Won” en wat tegenwoordig onderverdeeld is in “Pulip Ma-el” waar de bewoners wonen, “Hong Ik Jae Hwal Hospital” waar er fysiotherapie en andere therapieën gegeven worden
Op 26 juni kwamen er behoorlijk wat gasten die allemaal wel een aandeel hebben gehad in het begin of tijdens de latere jaren. ’s Morgens was er een dienst waarin een aantal dominees hun aandeel hadden en daarna was er een heerlijke maaltijd. Net na 12 uur kwam de Nederlandse ambassadeur en zijn vrouw om het evenement mee te maken en om 2 uur was er nog een andere feestelijke dienst. Ikzelf kreeg een prijs van de goeverneur van Changwon, daarna mocht de ambassadeur Lodi Embrechts het woord voeren en hij deed dat vooral over en voor mij inplaats van over het 60 jarig bestaan. Zie de foto’s.
Een vriendin kwam vanuit de VS over, zij was fysio therapiste bij ons gedurende de jaren 82-84. We hebben elkaar nooit uit het oog verloren. Zij kwam regelmatig terug om diegenen op te zoeken aan wie zij therapie gaf indertijd. Inmiddels zijn de meesten getrouwd, hebben kinderen en bijna al kleinkinderen. Tegenwoordig zijn er steeds meer groepshuizen voor degenen die niet op zichzelf kunnen wonen, anderen verhuizen en worden keurig netjes geholpen ’s morgens en zo rond 6 uur voor eten en klaar maken voor de nacht. Mantelzorg kennen ze hier nog niet, dat komt later nog wel, denk ik.
Vroeger waren er hier vooral polio patiënten maar polio komt allang niet meer voor in Korea. Nu gaat het veelal om aangeboren verlamming en zodra er gehandicapte babies worden geboren krijgen de ouders informatie over ons centrum zodat ze vanaf baby al therapie kunnen krijgen. Tijdens schooluren komen er niet zoveel kinderen van buitenaf maar net na 4 uur komen er heel wat om therapie te krijgen. Vaak gaat het om spraakles en er wordt psycho-therapie gegeven.
Vanmorgen belde ik iemand die ik nog wel van naam kende van vroeger, maar niet van gezicht kon herinneren. Hij zei dat hij nu in Vietnam woont. Hij werkt in een fabriek om daar zending te bedrijven. Heel vroeger was hij één van mijn helpers en wanneer Spoorloos familie wilde opzoeken en een vertaler nodig had kwam hij me helpen. Hij vertelde me dat zijn geadopteerde zoon nu 14 jaar is en hij er nog één had geadopteerd en andere vrienden had geïnspireerd om dat ook te doen. Soms vroeg ik me af wat het werk onder wezen en gehandicapten voor vruchten afwerpt. Maar ik heb vertalers en helpers naar het zendingsveld zien gaan. Ik leerde hen hoe ikzelf overleefde met weinig inkomsten. God heeft altijd voorzien, soms op het laatste moment maar er was altijd eten. Jezus gaf niets mee aan Zijn discipelen om uit te gaan maar beloofde dat Hij er altijd zou zijn, zo ook hier: God voorziet altijd in wat je nodig hebt.
Arianne van Wingerden.

This is Sliced Diazo Plone Theme